تماس با ما درباره ما
کد خبر: 1266

کارگردان سریال «سرزده»:فیلمساز اگر ریسک نکند که نامش فیلمساز نیست

سینماآنلاین: بهادر اسدی کارگردان سریال «سرزده» معتقد است:فیلم ساز اگر ریسک نکند که نامش فیلمساز نیست. ما بازیگران فیلم را از میان تئاتری‌ها انتخاب کردیم و مطمئن بودیم که توانایی ایفای نقش را دارند. البته یک بازیگر از فیلترهای متعددی می‌گذرد و انتخاب او ریسک نیست.

دزدها می‌توانند از لباس محافظ کرونا هم سوء استفاده کنند!

سینماآنلاین-پرستو خلعتبری:مینی سریال «سرزده» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی بهادر اسدی و نویسندگی زامیاد سعدوندیان به همت صدا و سیمای خراسان رضوی و شبکه یک سیما تولید شده است که این روزها در حال پخش از شبکه یک سیما است. این سریال با بازی بهرنگ علوی، نسیم ادبی، علی انصاریان و... مجموعه‌ای پلیسی که نگاه متفاوتی هم به موضوع کرونا دارد. دزدهای این سریال با استفاده از پوششی که لباس محافظ کرونا می‌دهد دست به کار خللاف می‌زنند و این نگاه تازه‌ و هشداردهنده‌ای است که حتی می‌تواند باعث آگاهی‌بخشی به مردم هم بشود. گفت‌و گویی داشتیم با بهادر اسدی کارگردان این مجموعه که در ادامه می‌خوانید.

 

- تولید سریال‌های پلیسی که صحنه زد و خورد و تخریب دارند همیشه زحمت و هزینه بسیاری دارد، چطور شد که تصمیم به ساخت سریال پلیسی گرفتید و تلویزیون تا چه اندازه راغب به تولید سریال‌هایی از این دست است؟

تلویزیون از ما نخواست که این سریال را تولید کنیم و این خواست خود ما بود. چند وقتی بود که جای تولید سریال‌های پلیسی در تلویزیون خالی بود و من هم از کودکی و نوجوانی علاقمند به سریال‌های پلیسی بودم. از طرفی با کارهای مهیج راحت‌تر می‌توان پیام را به مخاطب انتقال داد. در گذشته هم زمانی که سریال‌های پلیسی پخش می‌شد، مردم با دقت و رغبت نگاه می‌کردند. من به سریال‌های پلیسی علاقه دارم و همچنین پلیس شهری که کار در آن تولید شد، همکاری خوبی با ما داشت و خیلی از چیزها را بدون سختی در اختیار ما گذاشتند. اما تهیه همین‌ها در تهران سخت است‌. برآورد مالی سریال پلیسی کم نیست اما تلویزیون پذیرفت. دغدغه بسیاری هم دارد. این کار اگر پلیسی نبود در دو ماه به پایان می‌رسید اما تصویربرداری کار سه ماه و نیم طول کشید. در اوج کرونا فیلم‌برداری کردیم و مجبور بودیم از لوکیشن‌های اطراف شهر استفاده کنیم تا از شهر دور و کمتر در معرض خطر باشیم‌.

 

- کارگردان‌ها معمولا تمایل ندارند که از تهران خارج شوند و زحمت تولید کار در شهرستان را نمی‌پذیرند، کار در شهرستان چه سختی‌هایی داشت و چقدر لازم است که از تهران تمرکززدایی شود؟

این اتفاق باید بیافتد. من در تهران زندگی می‌کنم اما کار در شهرستان را دوست دارم حتی هنرورها در تهران تکراری هستند. مثلاً در یک کار هنروری در عروسی است در کار دیگر در مجلس عزا شرکت کرده است.  تهران اشباع شده است همچنین تا شهرستان رفتن  هم راه زیاد و سختی نیست. فیلمسازان نمی‌خواهند به خودشان زحمت بدهند آن‌ها دنبال چیز آماده هستند.  بحث دیگر در مورد حضور بازیگران و عوامل است اما فیلمساز باید آنها را راضی به حضور در شهرستان کند. کار در شهرستان هزینه‌بر است اما در عوض صحنه‌های خوب و متفاوتی را می‌توان تصویربرداری کرد. در سریال «سرزده» مخاطب تصویرهایی از مکان‌هایی می‌بیند که تازگی دارند چون آنها را  در سریال‌های دیگر ندیده است. به این طریق می‌توان لوکیشن‌ها و آدم‌ها و بازیگران جدید را در سریال‌ها دید. امیر بهادراورعی یک بازیگر تئاتر در شهر مشهد بود اما در این سریال هم‌پای بازیگر اصلی ایفای نقش می‌کند. کوروش رحمانی نیز در کنار بازیگران خوب دیگر خوبی بازی ‌می‌کند. اگر من این سریال را در تهران می‌ساختم ‌نمی‌توانستم این امکانات را داشته باشم. همچنین پلیس مشهد نیز بسیار همکاری کرد. ما در ادامه سریال حتی هلیکوپتر خواهیم داشت. در شهرستان ما یک گروه ۶۰ نفره بودیم که از سوی استانداری شهرداری و حتی فرماندار طرقبه هم حمایت می‌شدیم و برایشان اهمیت داشت که این ۶۰ نفر به سلامتی به شهرشان بازگردند اما در تهران گروه‌های بسیاری فعالیت می‌کنند؛ در نتیجه رسیدگی به همه آن‌ها و حفظ سلامتیشان دشوار است. به نظر من این باید جزو پروتکل‌های ساخت باشد که در هر شهرستان نهایتاً به دو گروه فیلمسازی اجازه فعالیت بدهند تا هم لوکیشن به آن‌ها برسد و هم بتوان به آن‌ها رسیدگی کرد.

_ به نظر می‌رسد که برخوردهای مردم بومی و محلی در شهرستان‌ها با گروه فیلمسازی متفاوت از تهران است.

کار کردن در شهرستان‌ها من را به یاد فیلم سازی در دهه ۷۰ ‌می‌اندازد. مردم در شهرستان‌ها به فیلمبردار و بازیگر احترام بیشتری می‌گذارند. در کوچه‌ای در حال فیلمبرداری بودیم که دیدیم همسایه‌ها برای ما چای آوردند؛ ما باید به این مردم خدمت بکنیم. فیلمسازان باید به اصفهان مشهد شیراز و دیگر شهرهای ایران بروند به خصوص شهر یزد امکان فیلمسازی خوبی دارد اما ما به تهران چسبیده‌ایم. فیلمساز فکر می‌کند من در تهران و در کنار خانواده‌ام نیز می‌توانم فیلم بسازم و پول در بیاورم پس چرا به خودم زحمت بدهم. در تهران لوکیشن پیدا کردن کار دشواری است اما در شهرستان کافیست که اعلام کنید و چند نفر حاضر می‌شوند تا لوکیشن‌هایی در اختیار شما بگذارند. حتی از لحاظ بهداشتی هم شهرستان شرایط بهتری دارد ما با کمک مسئولین مشهد واکسن‌هایی را برای تقویت سیستم ایمنی زدیم؛ علوم پزشکی مشهد هم از تمام گروه ما تست کرونا گرفت و حتی پزشکی گروه ما را همراهی ‌می‌کرد اما در تهران این اتفاق نمی‌افتد چون تعداد زیاد است.

 

_ انتخاب بازیگرانی که چهره نیستند ریسک دارد چطور این ریسک را پذیرفتید؟

فیلم ساز اگر ریسک نکند که نامش فیلمساز نیست. ما بازیگران فیلم را از میان تئاتری‌ها انتخاب کردیم و مطمئن بودیم که توانایی ایفای نقش را دارند. البته یک بازیگر از فیلترهای متعددی می‌گذرد و انتخاب او ریسک نیست. من هم همیشه دوست دارم که به جوانان فرصت بدهم اگر هم در جایی اشتباهی رخ داده از جانب من بوده است.

 

_ شما در سریال نگاه متفاوتی به کرونا داشتید و ما دزدهایی را می‌بینیم که از لباس محافظ کرونا سو استفاده می‌کنند این ایده از کجا شکل گرفت؟

لباس‌های کرونا به گونه‌ای طراحی ‌شده‌اند که پوشش بسیار خوبی دارند و این لباس فقط مختص کادر درمان نیست و اقشار مختلفی از آن استفاده می‌کند. ما می‌خواستیم بگوییم که دزدها ممکن است از هر چیزی سوء استفاده بکنند. این که ممکن است این کار ما به دزدها ایده جدید بدهد حرف اشتباهی است در عوض مخاطب را آگاه می‌کند که دزد ها هم می‌توانند از این لباس سوء استفاده کنند. گفتند که این سکانس توهین به کادر درمان است اما این حرف درست نیست.

 

_ این موضوع تبدیل به یک معضل شده است و هر چیزی که ساخته می‌شود به یک قشر برمی‌خورد.

بله همین طور است من فیلمسازم باید بتوانم در مورد اقشار مختلف صحبت کنم. این بار به کرونا گیر دادم تا به کسی برنخورد.

 

_ موضوع کرونا از ابتدا در فیلمنامه بود یا بعد از اضافه شد؟

خیر موضوعات مربوط به کرونا از ابتدا در فیلمنامه نبود و قرار بود سریال ده قسمت باشد. من معتقدم که نویسندگان کمی هستند که می‌توانند سریال‌های بلند بنویسند. کدام نویسنده در کشور وجود دارد که فکرش آنقدر آرام است و دغدغه ندارد که می‌تواند در آرامش سریال طولانی بنویسد. به هرحال سریال نوشته شده و آماده بود اما کرونا شیوع پیدا کرد و آقای محسن نصرپور؛ مدیر کل صدا و سیمای خراسان پیشنهاد دادند که موضوعاتی در مورد کرونا به کار اضافه کنیم تا هم اطلاع‌رسانی در این مورد انجام شود و هم از زحمات کادر درمان قدردانی شود. به این ترتیب نویسنده سریال را تغییر داد و تقریباً تمام سکانس‌ها کرونایی شد. در ضمن ما برای تولید زحمت زیادی کشیدیم بسیاری از لوکیشن‌ها دکور هستند چون همه بیمارستان‌ها درگیر کرونا بودند؛ ما سی سی یو و آی سیو را با دکور ساختیم و این بسیار هزینه‌بر بود و تمام وسایلی را که تحویل گرفتیم ضدعفونی کردیم.  می‌خواهم در پایان  از تمام کسانی که به ما کمک کردند مانند جناب سرهنگ احمد نگهبان محسن نصرپور مدیرکل صدا و سیمای خراسان رضوی احمد قاسمی و علی دارابی از از مدیران امور استانها که بسیار به ما کمک کردند، تشکر کنم. استاندار فرماندار و شهردار مشهد هم سنگ تمام گذاشتند و اگر آنها نبودند ما نمی‌توانستیم این سریال را بسازیم. ما سریال را در اوج کرونا ساختیم و بازیگرها بسیار نگران بودند و این دوستان به ما آرامش می‌دادند.

 

ارسال نظر