تماس با ما درباره ما
کد خبر: 1183

«چهل تیکه» سرزمین اشک‌ها و لبخندها است

تهیه کننده برنامه «چهل تیکه» معتقد است: در «چهل‌ تیکه» سعی کردیم تا سبک جدیدی از گفت‌وگو را معرفی کنیم‌. ما مهمان را به چالش نمی‌کشیم، او را آزار نمی‌دهیم و چیزی را که دوست ندارد، نمی‌پرسیم.

مهمان را در «چهل تیکه» آزار نمی‌دهیم/ اتاق فکر ما همه نوستالژی باز هستند

سینما آنلاین- پرستو خلعتبری: برنامه تلویزیونی «چهل تیکه» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی؛ الهام حاتمی چند سالی است که به یکی از برنامه‌های ثابت شبکه نسیم تبدیل شده است. این برنامه در طی این مدت با حفظ ماهیت نوستالژی خود و دعوت از مهمانی که بیشترشان از هنرمندان پیشکسوت هستند توانسته جایگاه قابل قبولی را در میان مخاطبان به دست بیاورد. «چهل تیکه» یکی از برنامه‌های این شبکه برای ماه محرم نیز هست. در گفت‌وگویی که با الهام حاتمی؛ تهیه‌کننده و کارگردان برنامه داشتیم درخصوص تغییرات و برنامه‌ریزی‌هایی که برای ماه محرم دارند صحبت کردیم که در ادامه می‌خوانید.  

 

* «چهل تیکه» سرزمین اشک‌ها و لبخندها

برای پخش در ماه محرم چه تغییراتی در برنامه صورت گرفته است؟

ما بیشتر مهمانانی ویژه برای این ایام انتخاب کرده‌ایم؛ مانند حبیب دهقان‌نسب، جعفر دهقان، دکتر افروز، سرشار و غیره که فضای کاری آن‌ها به گونه‌ای بوده که می‌توانستیم، فضایی آرام‌تر در برنامه داشته باشیم. درواقع لازم نیست که فضای برنامه چندان شاد باشد. «چهل تیکه» سرزمین اشک‌ها و لبخندها، شعار برنامه ما است. این شعار را در چینش مهمانان هم رعایت کردیم. قرار نیست «چهل تیکه» را همیشه با چاشنی لبخند ببینیم، گاهی باید نم اشکی هم گوشه چشممان بنشیند. البته این به این معنی نیست که برنامه ما برای محرم غمناک است، نه ای‌طور نیست! بلکه جهت گفت‌وگوها طوری است که بخشی از زندگی این افراد را پوشش می‌دهد که کمی غمگین است و شاید در روزهای شاد مردم این را از ما نمی‌پذیرفتند.

 

برنامه ماهیت نوستالژی خود را حفظ خواهد کرد؟

بله پایه برنامه ما براساس نوستالژی است.

 

* هرکسی را دعوت کردیم با رضایت رفته است

«چهل تیکه» مدت زمان طولانی روی آنتن بوده است، فکر می‌کنید این برنامه به برندی در شبکه نسیم تبدیل شده است؟ و آیا پتانسیل ماندگاری بیشتر را دارد؟

البته زمان در این مورد قضاوت می‌کند. ما سعی کردیم در این برنامه سرمایه‌هایی را بیاوریم و فرصت دوباره‌ای به آن‌ها بدهیم تا در مورد خودشان حرف بزنند؛ آدم‌هایی را دعوت کردیم که شاید در نگاه اول و از چهره او را نشناسید اما کارهایش را که می‌بینید، او را می‌شناسید. حتی پیش آمد که خود من مهمان را که دیدم جا خوردم که انقدر تغییر کرده است. نکته این است که تا به امروز مهمانی نداشتیم که زمانی که از صندلی «چهل تیکه» آمد پایین، بخواهد بخشی را حذف کنیم یا برنامه او را پخش نکنیم. خداراشکر هرکسی را دعوت کردیم با رضایت رفته و یا بازخوردهای خوبی از مردم گرفته است. من چهار سال است که «چهل تیکه» را می‌سازم و تقریبا به یک برند تبدیل شده است. از برنامه ۱۵ دقیقه‌ای آغاز کردم و امروز شبیه به جوانی روپا است. این برنامه گروه خوب، آدم‌های درجه یک و دلسوزی دارد که همه برای آن تلاش کردند و به آن عشق ورزیده‌اند‌ و این دلیل موفقیتی است که برای «چهل تیکه» رخ می‌دهد. از نویسندگان، گروه فنی، تدوینی که شبانه‌روز مشغول کارند و زحمت برنامه روی دوششان است و دیگران تلاش بسیاری کردند. البته زمان نشان می‌دهد که این برند ماندگار می‌شود یا خیر.

الهام حاتمی

* از سوی شبکه و مدیران حمایت شدیم

همکاری مدیران با برنامه چطور بود؟

امسال بیستمین سال کار من در تلویزیون است و با سن کم وارد شدم. یکی از دلایلی که کار کردن در شبکه نسیم انرژی خوبی به من می‌دهد این است که مدیران این شبکه، جوان و اهل تعامل هستند و حمایت می‌کنند. آقای احسانی؛ مدیر شبکه واقعا پشت این برنامه ایستاد و کمک کرد تا من در این برنامه رشد کنم. آقای جاسبی، صباغ و توکلی‌زاده هم بسیار حمایت کردند. یکی از دلایلی که فرد می‌تواند در شبکه کار کند، حمایت مدیران است. این فقط برای من نیست، دوستانی دارم که در این شبکه تهیه‌کننده هستند و همه اذعان دارند که اگر حمایت مدیران شبکه نسیم نباشد، نمی‌توانند برنامه بسازند چون دلسوزانه کنار ما و پای کار می‌ایستند. خیلی وقت‌ها در کار کردن با مدیری آدم احساس می‌کند که او یک‌سوی جوی و ما سوی دیگر هستیم اما در شبکه نسیم همه تلاش می‌کنند تا پروژه‌ای که آغاز می‌شود به نتیجه خوبی برسد. «چهل تیکه» هم از این قائده مستثنی نبوده است و ما از سوی شبکه و مدیران حمایت شدیم.

چشم‌انداز کار را چطور می‌بینید و چه ویژگی‌ها، آیتم‌ها و نکاتی در ادامه به برنامه اضافه می‌شود؟

یک آیتمی در برنامه داریم که قطعه‌های قدیمی که توسط خوانندگان قدیم اجرا شده‌اند را زنده‌خوانی می‌کنیم. هادی فیض‌آبادی خواننده اصلی برنامه است که قطعات قدیمی را که انتخاب کرده‌ایم در استودیو زنده اجرا می‌کنند و به هیچ عنوان پلی‌بک نیست چون من معتقدم پلی‌بک روح ندارد. با اینکه شرایط ما سخت بود اما این کار را انجام دادیم و لازم است از فرهاد امامی؛ صدابردار برنامه تشکر کنم که زحمت کشید تا صدای تمیز و خوب داشته باشیم. خوانندگان محلی را دعوت کردیم و آقای ذکایی سرپرست گروه موسیقی ما با آن‌ها صحبت کرد و آن‌ها از نوستالژی‌ها گفتند و آهنگ‌های قدیمی خود را در خلال همان گفت‌وگو بازخوانی کردند و بعد یک قطعه قدیمی را خواندند. ما این بخش را از بعد از دهه محرم پخش می‌کنیم. بخش دیگری در مورد انیمیشن‌های نوستالژی داریم که از وسط‌های برنامه به کار اضافه می‌شود.

آیا این هماهنگی و انسجامی که در برنامه دیده می‌شود، حاصل وجود اتاق فکری قوی است؟

ما اتاق فکری داریم که اعضای آن اهل نوستالژی هستند. گروهی از خبرنگاران حوزه‌های مختلف هنری، فرهنگی، اجتماعی و ورزشی کار کرده‌اند نیز با ما همکاری می‌کنند. روی مهمانان تحقیق و اطلاعات را در گروهی کنار هم مطرح می‌کنیم و بر این اساس سوالاتی که می‌خواهیم از مهمان بپرسیم وآیتم‌ها مشخص می‌شود. در واقع برنامه حاصل یک پروسه طولانی فکری و کار گروهی است. این‌ها اتفاقات پشت صحنه است، در برنامه هم آقای علیمردانی با نهایت ادب و احترام با مهمان برخورد می‌کند، ادعایی در مجری بودن ندارد و خود را مهمان می‌داند. واقعا ما مانند یک مهمان واقعی به کسی که در برنامه حضور دارد، احترام می‌گذاریم و دوست داریم همه‌چیز طوری پیش برود که او دوست دارد. به همه مهمان‌ها هم می‌گوییم: «امشب شب شما است و اتفاقاتی می‌افتد که حال شما خوب باشد».

 

* مهمان را به چالش نمی‌کشیم و او را آزار نمی‌دهیم

به نظر می‌رسد محمدرضا علیمردانی در مقام مجری هم توانسته به تعامل خوبی با مهمانان برسد این تعامل حاصل چه چیزی است؟

من و آقای علیمردانی پیش از برنامه جلسه می‌گذاریم و در مورد مهمان اینکه چه‌ چیزی پرسیده و برنامه چطور هدایت شود، حرف می‌زنیم. در خلال برنامه هم پیش می‌آید که کات بدهیم و مجدد ضبط کنیم. این کمک می‌کند تا مسیر درست‌تری را طی کنیم. در مواردی مهمان همراه برنامه نمی‌شد و ما ۴۰ دقیقه با او گفت‌وگو کردیم و بعد از آن ضبط کردیم. درواقع آقای علیمردانی ۴۰ دقیقه با مهمان رفاقت کرده است تا به ما اعتماد کند بدون اینکه مهمان حتی متوجه شود. گفت‌وگویی داشتیم که چهار ساعت ضبط آن طول کشید تا به چیزی که می‌خواستیم برسیم‌. برای گفت‌وگوها زمان زیادی می‌گذاریم گاهی کات می‌دهیم و از استودیو خارج می‌شویم تا مهمان با فضا راحت باشد یا کارهای قدیمی خود را می‌بیند و کم کم یخش آب می‌شود. به خصوص آدم‌هایی که مدت‌ها روی آنتن نبوده‌اند نسبت به همه گارد دارند و بی‌اعتماد هستند. گفت‌وگو گرفتن از آدم‌ها کار سختی است و مهم است که بتوانیم فرد را با خود همراه کنیم. کسی که برنامه را تماشا می‌کند، نمی‌داند من زمانی که برنامه را می‌ساختم چه مشکلاتی داشتم و یا حتی چقدر هزینه کردم. او فقط خروجی را می‌بیند و به همین جهت با همه مشکلات خروجی کار من باید منظم باشد. حتی بعضی از مهمان‌ها در ابتدا بداخلاقی و بی‌حوصلگی می‌کنند که خسته می‌شویم اما هیچ گاه اجازه ندادم، مخاطب این را احساس کند. آقای علیمردانی خیلی تلاش و صبوری می‌کند تا آدم‌ها به او اعتماد کنند. به دلیل آرامش و محبتی که در درون خودش است، طرف مقابل هم سعی می‌کند، آرام‌تر باشد. مهمانی داشتیم که بیست دقیقه فقط حرف زد و بعد از اینکه آرام شد گفت‌وگو را شروع کردیم. در «چهل‌ تیکه» سعی کردیم تا سبک جدیدی از گفت‌وگو را معرفی کنیم‌. ما مهمان را به چالش نمی‌کشیم، او را آزار نمی‌دهیم و چیزی را که دوست ندارد، نمی‌پرسیم. سوال زرد از هیچ کس نمی‌پرسیم و سعی می‌کنیم گفت‌‌وگوها خیلی محترمانه باشند. امروز کم هستند گفت‌وگوهایی که هم برای مخاطب و هم مهمان احترام قائل باشند.

 

اگر نکته‌ای باقی مانده است، بفرمایید.

در پایان از آقایان حاتمی؛ سرپرست گروه تدوین و تصویر، سیدشهاب موسوی؛ تدوینگر، ساسان نعمت‌الهی؛ مدیر تولید، و خانم‌ها زارع و روشنایی؛ نویسندگان اصلی، سعیدی؛ کارگردان تلویزیونی و بهرامی؛ برنامه‌ریز دکتر معاونی و یگانه؛ پژوهش و گروه خبرنگاران، آقای کسری؛ روابط عمومی برج میلاد که در شرایط سخت کرونا همراهی کردند، آقایان جاسبی، توکلی‌زاده، صباغ و احسانی که زحمت بسیار کشیدند و همه کسانی که همراه ما بودند، تشکر می‌کنم.

 

ارسال نظر