تماس با ما درباره ما
کد خبر: 336

دادن شانس «دیده‌شدن» به مستند ضرری دارد؟

نگاه روز | مازیار فکری‌ارشاد

شانسی برای حضور در میان پنج نامزد نهایی اسکار نداشتیم

یک. "در جست و جوی فریده" مستند خوبی است. زحمت زیادی برای ساختش کشیده شده، موضوعی جالب و بکر و از همه مهم تر، پرداخت مناسبی دارد. سر و شکل فیلم استاندارد است اما در یک سال اخیر کمی بیشتر از اندازه واقعی اش مورد ستایش قرار گرفته. در یک کلام فیلم خوبی است که اندکی فراتر از اندازه ی خوبی اش تعریف و تمجید شده است. ایرادی هم ندارد.

دو. طبق گزارش ها، "در جست و جوی فریده" از ابتدا هم در میان ده گزینه کمیته انتخاب و معرفی نماینده سینمای ایران به آکادمی اسکار حضور داشته. پس نه کاری خلاف آئین نامه و پروتکل کمیته انتخاب صورت گرفته و نه انتخابی غیرمنتظره بوده. معرفی یک مستند از سوی کشورهای دیگر به آکادمی هم امر بی سابقه ای نیست. پس بیایید خونسرد باشیم و جنجال نکنیم.

سه. راستش را بخواهید نه این مستند و نه سایر گزینه های داستانی سینمای ایران، شانسی برای حضور در میان پنج نامزد نهایی اسکار بهترین فیلم خارجی ندارند. سطح کیفی سینمای این روزهای ما (با توجه به معضلات موجود) مشخص است. حتی بعید می دانم هیچ فیلمی از سینمای ایران به جمع نُه نامزد اولیه اسکار فیلم خارجی زبان راه بیابد. در چنین وضعیتی، مستندی از ایران معرفی شده که فیلم آبرومندی هم هست. چه اشکالی دارد حالا که شانسی برای دریافت جایزه اسکار نداریم، یک مستند شانس این را داشته باشد که به عنوان نماینده کلیت سینمای مستند ایران وارد رقابت آکادمی شود. بازاریابی و معرفی سینمای مستند ایران به محافل جهانی همیشه لنگ می زده، دادن این شانس به یک فیلم مستند ضرری به جایی نمی زند.

چهار. اما روش معرفی شبانه ی فیلم و سکوت خبری پیش از آن سئوال برانگیز است. چرا از شفافیت هراس داریم؟ اصلا چرا هر سال یک روش متفاوت برای معرفی نماینده سینمای ایران به اسکار در پیش می گیریم؟ چه زمان می خواهیم به یک رویه ثابت و روشن در این زمینه دست یابیم؟ کاری است که سالی یک بار باید انجام شود، پس یک شیوه ثابت و البته شفاف می تواند به درد دنیا و آخرت همه مان بخورد.

 

* برگرفته از یک پست اینستاگرامی

ارسال نظر