تماس با ما درباره ما
کد خبر: 1463

علاقه همیشگی یک کارگردان به ساخت فیلمی با رگه‌های جادو و جادوگری

سینماآنلاین:کارگردان فیلم «سلفی با رستم» گفت: «همیشه به دنبال این بودم که فیلمی با رگه‌های جادو و جادوگری بسازم. این فیلم تاریخ ایران و شاهنامه را برای بچه‌ها روایت می‌کند.»

حسین قناعت: «سلفی با رستم» را از همه کارهای قبلی‌ام بیشتر دوست دارم

حسین قناعت کارگردان فیلم سینمایی «سلفی با رستم» در گفت‌وگو با خبرنگار سینما آنلاین در آستانه اکران این فیلم در جشنواره کودک درباره فیلمش گفت:«فیلم سینمایی «سلفی با رستم» اقتباسی آزاد از رمان «سیاه دل» نوشته کورنلیا فونکه است. نوشتن این فیلمنامه دوسال من را درگیر خود کرد. به جرئت می‌گویم که این اثر را از تمام فیلم‌های سابقم بیشتر دوست دارم.»

وی ادامه داد: «همیشه به دنبال این بودم که فیلمی با رگه‌های جادو و جادوگری بسازم. این فیلم تاریخ ایران و شاهنامه را برای بچه‌ها روایت می‌کند.»

این کارگردان فیلم کودک و نوجوان در بخش دیگری از صحبت‌هایش با اشاره به کودکان‌ و نوجوانان عنوان کرد:«یکی از دوستانم می‌گفت بچه‌های امروز زمانی که به دنیا می‌آیند پنجم ابتدایی هستند. نگاهی که ما باید به بچه‌های این دوران داشته باشیم، با گذشته فرق دارد. بچه‌های امروز با توجه به پیشرفت سریع تکنولوژی و ارتباط گسترده‌ای که با جهان دارند، آگاه‌تر شده‌اند و تصویر و محتواهای تصویری در زندگی آن‌ها نقش اساسی‌تری پیدا کرده است که کار فیلمسازان را دشوارتر کرده است.»

این کارگردان با اشاره به ویژگی اصلی فیلم‌های کودک و نوجوان گفت:«فیلمی که می‌سازم باید مناسب کودک و نوجوان ایرانی باشد و سعی می‌کنم مواردی را در قصه قرار بدهم که اگر پدر و مادر هم همراه کودک بودند، خسته از سالن بیرون نروند. فیلم‌های من با سرمایه‌گذاری شخصی ساخته می‌شوند و بازگشت سرمایه برای من اهمیت دارد.»

قناعت با اشاره به تجربه کار کردن با کودکان تصریح کرد: «به عنوان یک کارگردان که سال‌هاست با کودکان و نوجوانان و برای آن‌ها کار می‌کنم، می‌توانم بگویم استعداد و علاقه‌مندی بچه‌هایی که در حال حاضر برای بازیگری می‌آیند، خیلی بیشتر از گذشته است.»

وی ادامه داد: «هر کارگردان شیوه خود را برای بازی گرفتن از کودکان دارد و من نیز همیشه شیوه خودم را بر این مبنا قرار داده‌ام که همراه با گروه خوبم در پشت صحنه، فضایی برای کودکان به وجود بیاورم که راحت باشند، خودشان باشند و همان آرامش را هنگام بازی کردن جلوی دوربین نیز بروز دهند و در واقع حضور دوربین را فراموش کنند. با این روش، بازی آن‌ها به زندگی نزدیک‌تر می‌شود و برای بیننده باورپذیرتر به نظر خواهد آمد.»

 

ارسال نظر