تماس با ما درباره ما
کد خبر: 1013

یادداشت محمد فرهادی | درباره آینده جشنواره تئاتر دانشگاهی

سینماآنلاین: "وسط صحنه یک میز است. جوانی مبهوت و سرگردان آنطرف میز نشسته است. به تک تک اتفاقات و اصوات پیرامونش واکنش یکسان نشان می‌دهد. تلنباری از کتاب در سمت چپش است، هرکدام را که می‌خواند به سمت راست پرتاب می‌کند و سراغ دیگری می‌رود..."

آخرین نوار امید

"وسط صحنه یک میز است. جوانی مبهوت و سرگردان آنطرف میز نشسته است. به تک تک اتفاقات و اصوات پیرامونش واکنش یکسان نشان می‌دهد. تلنباری از کتاب در سمت چپش است، هرکدام را که می‌خواند به سمت راست پرتاب می‌کند و سراغ دیگری می‌رود...."

مجسم کنید از طرف یک موسسه هنری دعوت شده‌اید به نگارش یک نمایشنامه بیوگرافیک در مورد زندگی دانشجویان مهجور رشته تئاتر، بی‌شک اولین ایده‌ای که به ذهنتان می‌رسد، همان صحنه‌آرایی خاص در ساختار تئاتر ابزورد است که در سطور فوق ذکر شد.

شاید این گزاره نزدیک‌ترین توصیف در مورد احوالات دانشجویان تئاتر باشد: "دانشجویان تئاتر مورد بی‌مهرترین اتفاقات اکادمیک قرار می‌گیرند"، تصور کنید سال‌ها در موطن خود به دنبال کسب علم و دانش در حرفه مورد علاقه خود هم به صورت تجربی هم آکادمیک باشید، در یک سیستم ایده‌آل ، بعد از آنکه دوران تحصیلتان تمام شد (یا حتی قبل از آن) راه‌های متفاوتی پیش‌رویتان وجود دارد که هم عشق و علاقه قلبی‌تان محقق شود و هم بتوان از آن ارتزاق کرد.

اما در اینجا پس از سال‌ها تلاش و خون‌دل خوردن و کسب اجازه ورود به معروف‌ترین جشنواره، تازه چالش اصلی شروع می‌شود که سرزنش و ملامت هم قطاران خود و مردم دیگر را به جان بخری و در آن جشن! شرکت کنی و یا به هر دلیلی از شرکت در آن ممانعت کنی و مورد قهر برخی سازمان‌ها قرار بگیری. حاشیه‌هایی از این دست در سال‌های متمادی موجب شده تنها ملجا و خانه امید دانشجویان تئاتر (که به واقع می‌توان گفت درصد بسیار بالایی از سهم زنده نگه داشتن تئاتر ایران بر روی دوش آنهاست) جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی باشد. جشنواره‌ای که شاید خالی از لطف نباشد که آن را به چوپان فیلم «مغزهای کوچک زنگ زده» تشبیه کرد. چوپانی که تنها محل موجود برای ارتزاق گوسفندانش است! حال آنکه به مدد شرایط بحرانی موجود در جامعه جشنواره دانشجویی هم به حالت تعلیق درآمده، بسیاری از کارشناسان معتقدند سلامت جسمانی جامعه در همه چیز ارجح است و نباید در این روزها حرف از اجراهای تئاتر زد، برخی دیگر اما در رد نظرات گروه دیگر معتقدند که تولید آثار فرهنگی و هنری در هر شرایطی (با رعایت تمام موازین بهداشتی) نیاز جامعه است.

با همه این تفاسیر اما دانشجویان تئاتر درخواست سپردن تمام جنبه‌های جشنواره را به خانواده تئاتر از جانب وزارت علوم را دارند با امید به اینکه همین کور سوی امید و تنها راه نجات تئاتر ایران، که اخرین نوار امید دانشجویان تئاتر برای ادامه حیاتشان است، در بهترین زمان و به بهترین شکل ممکن صورت پذیرد.

 

ارسال نظر